In een keuken in Mexico-Stad ligt een vergunning naast een mengkom. Het papier zegt sinds jaren dat deze persoon cannabis mag bezitten en gebruiken voor zichzelf. Wat het papier tot voor kort niet zei, is of hij het in een cake mocht verwerken. Voor die vraag was een gang naar het hoogste gerechtshof nodig.
Dat hof heeft nu geantwoord. Het plenum van de Suprema Corte de Justicia de la Nación besliste op 10 september 2026 in Recurso de inconformidad 13/2025 dat wie een officiële vergunning voor eigen gebruik heeft, daarmee ook gerechten mag bereiden. Hanf Magazin beschrijft een meerderheid van zeven tegen twee. Verkopen, weggeven of doorgeven aan anderen blijft verboden.
Cofepris knipte levensmiddelen uit de vergunning
De aanleiding is een vergunningaanvraag bij Cofepris, de Mexicaanse gezondheidsautoriteit. Die gaf de toestemming, maar knipte er een reeks toepassingen uit: afgewerkte en halffabricaat-levensmiddelen, geneesmiddelen, kruidenpreparaten, medische hulpmiddelen, voedingssupplementen, cosmetica en vaporizers. De aanvrager stapte naar de rechter met het argument dat de dienst daarmee een eerder arrest van datzelfde hof niet volledig uitvoerde.
Het plenum gaf hem gelijk op precies één punt: levensmiddelen. Cannabis voor eigen gebruik in een gerecht verwerken is volgens het hof een gewone keukenhandeling en heeft niets te maken met het vervaardigen van producten die onder bijzonder gezondheidstoezicht vallen. Cofepris moet dus een toestemming afgeven waarin het bereiden van gerechten voor de vergunninghouder expliciet staat. De overige beperkingen — geneesmiddelen, supplementen, cosmetica, vaporizers — blijven staan. Het is dus geen verruiming van wat je mag bezitten, maar van wat je met je eigen voorraad mag dóén.
Acht jaar arresten en nog steeds geen wet
Dit is het zoveelste hoofdstuk van een legalisering die volledig in de rechtszaal plaatsvindt. In 2018 verklaarde hetzelfde hof het absolute verbod op recreatief gebruik ongrondwettelijk en kreeg het Congres opdracht een wet te maken. Die opdracht is nooit uitgevoerd: concepten werden besproken, termijnen verlengd, stemmingen aangekondigd. In 2021 trok het hof daarom zelf de consequentie met de algemene onverenigbaarheidsverklaring 1/2018, waarmee de bepalingen sneuvelden die ambtenaren beletten vergunningen af te geven. Sindsdien bestaat er een individueel vergunningsmodel, en geen markt.
Dat is het verschil dat in de koppen steevast verdwijnt. “Mexico staat cannabis-edibles toe” klinkt als een land dat iets regelt. In werkelijkheid heeft één persoon met een papier er één handeling bij gekregen, en moet iedere volgende aanvrager zijn eigen traject door.
Een keukenvergunning zonder etiket is geen kwaliteitsborging
Hier wijken wij af van de kant waar we meestal mee meedenken. Wie vindt dat de rechter terecht doet wat de politiek nalaat, heeft een punt over de rechtsstaat en een blinde vlek over de uitvoering. Want kijk wat er ontstaat. Een vergunninghouder mag thuis edibles maken, maar er is geen etiket, geen batchnummer, geen gehalte per portie en geen analysecertificaat — precies de vier dingen waarop wij lezers bij een gekocht product altijd wijzen, zoals in ons stuk over het lezen van een CBD-etiket. In een gereguleerde markt zijn dat wettelijke eisen. In een keuken zijn het goede voornemens.
Daar komt een praktisch punt bij dat geen enkele uitspraak oplost. Bij inhaleren merkt iemand binnen minuten wat hij binnenkrijgt en kan hij stoppen. Bij eten ligt de werking tientallen minuten tot ruim een uur verderop, en is de portie al op tegen de tijd dat het effect er is. Een rechter kan een handeling toestaan; hij kan die vertraging niet wegnemen. En omdat verwerking het gehalte van het uitgangsmateriaal niet zichtbaar maakt, is de dosis in een zelfgemaakt gerecht per definitie een schatting. Wie deze uitspraak als vooruitgang leest, moet dat er eerlijk bij zeggen.
Een stuk cake aan een vriend is nog steeds doorgifte
Het hof formuleerde uitdrukkelijk dat dit vonnis geen handel opent. Verkoop en doorgifte aan derden vallen er niet onder. Dat is de zin die in overnames als eerste sneuvelt, en het is de belangrijkste. Een vriend een stuk cake aanbieden is doorgifte. Het vonnis vergroot wat je voor jezelf mag doen en verandert niets aan de grens daarna.
Dat patroon van stapsgewijze rechterlijke verruiming zonder markt zagen we in een ander tempo ook elders: bij acht jaar legalisering in Californië bleek de gebruikersgroep zich heel anders te ontwikkelen dan beleidsmakers vooraf dachten. Regels en gedrag lopen zelden gelijk op.
Eén concrete gewoonte om vandaag mee te beginnen: kijk bij elk bericht over “legalisering” of het gaat om een wet, een beleidsregel of een individuele vergunning na een rechtszaak. Staat er een zaaknummer in plaats van een wetsnummer — hier Recurso de inconformidad 13/2025 — dan gaat het over één aanvrager, niet over een land.
Het eerstvolgende moment dat telt, ligt bij Cofepris. De dienst moet nu een vergunning afgeven waarin het bereiden van gerechten expliciet staat. Precies op dat punt struikelde deze zaak al eerder: de aanvrager moest naar het hof omdat de dienst een eerder arrest niet volledig uitvoerde. Komt die aangepaste tekst er niet, dan is er niets veranderd behalve een extra regel in een arrest.